Brontekst bekijken van Reden van deze Wiki

Goed arbitreren is moeilijk, wellicht is dat zelfs moeilijker dan het bridgespel zelf. De spelbeleving moet door vier paar ogen tegelijk gezien worden in plaats van door één paar. En dan moet de arbiter achteraf via vraag en antwoord de voor de Spr. relevante feiten trachten te achterhalen, daarbij niet zelden tegengewerkt door één of zelfs beide partijen, die hem en/of elkaar in de rede vallen om toch vooral maar het eigen gelijk te halen, en dan is het een hele kunst de goede vragen in de juiste volgorde te stellen zonder dat daarbij OI over tafel gaat. 

Nadat vastgesteld is wat er gebeurd is, krijgen partijen vaak keuzes aangeboden. Die keuzes moeten vooraf volledig worden verteld voordat de arbiter de beslissende keuze laat maken. 

De beslissing gaat niet zelden gepaard met geboden en verboden. En de beslissing, de te maken keuzes en alle instructie omtrent strafkaarten, voorspeelbeperkingen en verplichte passen moet hij toch vooral vlot en duidelijk geven, waarbij de arbiter tegelijkertijd geacht wordt zelf de hoogste normen in acht te nemen daar waar het de omgangsvormen betreft. Bij elkaar voorwaar geen sinecure. 

Een van de gevolgen is dat vrijwel geen enkele arbitrage volledig juist wordt afgehandeld. De feiten worden niet goed vastgesteld, of niet alle potentieel relevante worden vragen gesteld, of de arbitrage duurde te lang, of de juiste beslissing wordt niet genomen, of alle relevante keuzes worden niet aan beide partijen op het juiste moment aangeboden, of ergens wordt enige vorm van OI veroorzaakt, of er wordt niet of niet concreet genoeg verteld hoe omgegaan moet worden met informatie uit de ingetrokken handelingen, of wat de consequenties zijn van strafkaart en voorspeelbeperkingen, etc.etc. 

Je kan beargumenteren dat dat allemaal niet erg is zolang beide partijen na de arbitrage maar tevreden zijn, '''het is tenslotte maar een spelletje''', maar we stellen ondertussen vast dat echt goed arbitreren dus hartstikke moeilijk is.

Maar voor het aan tafel arbitreren gelden ook spelregels, en de spelregels gelden ook voor de WL, en dat is waar deze kennisbank in wording zich primair op wil richten.

<!--

Een van de belangrijkste doelstellingen van de CLB-cursus is het opleiden van goede tafelarbiters. Het CLB-examen is echter schriftelijk. Nu kan je kan wel schriftelijk testen op de mate waarin de kandidaat een gegeven situatie correct kan afhandelen via het Spr.-boekje, maar er zijn tal van andere aspecten en richtlijnen waarop bij het aan tafel arbitreren gelet zou moeten worden. Wellicht mede omdat daar op het examen toch niet op getest wordt, ontbreken deze (veelal logische) [[richtlijnen en arbitrageaspecten]] in de CLB-cursus. 

Want ook voor het aan tafel arbitreren gelden de spelregels ook voor de WL. Daarnaast zijn op het CLB-examen de feiten gegeven, maar aan tafel moeten de feiten eerst worden vastgesteld. Een wereld van verschil.

Een paar eenvoudige voorbeelden: er zijn 2 vragen die aan tafel zelden gesteld worden, maar die bij afwijking van het verwachte standaardantwoord meestal een volstrekt andere uitkomst laten zien van de arbitrage. Dat zijn "Wat bezielde u toen u de onregelmatigheid beging?" en "Zijn er na de onregelmatigheid nog dingen gebeurd?".  

------------
-->
T.a.v. de naamgeving van de site:
* een knipoog naar facebook.com
* Kees wil alles zoveel mogelijk volgens het boekje doen